ماسترو رحیمی هنوز ایستاده است …

تلخی روزگار را کشید…
خستگی سال ها را به دوش برد…
از جنگ گفتند، از درد گفتند، از سرم و رگ و سکوت اتاق ها…

اما بعضی آدم ها حتی وقتی زندگی به رگشان وصل است،
باز هم روحشان به عشق وصل می ماند…

و اما پیپ…
همان رفیق قدیمی،
همان آرامش میان دود و فکر،
همان نشانی که می گوید:
ماسترو رحیمی هنوز ایستاده است…
آرام، خسته، اما نشکسته.