هرکول انجمن پیپ

انگاری خدا شفایم داده دوباره از ایستگاه ها جا می مانم قهوه هایم سر می روند چراغ قرمزها را رد می کنم و هنگام پیاده روی،سعی می کنم پایم را فقط روی یک موزاییک بگذارم! رویاپرستی و خیالبافی زنده شده اند من متخصص گم شدن در خیابان ها آن روز وقتی به خود آمدم،درختان سبزتر […]

درست مثل فنجان قهوه که ته می‌کشد پنجره کم‌کم از تصویر تو تهی می‌شود! حالا من مانده‌ام و پنجره‌ای خالی و فنجان قهوه‌ای که از حرف‌های نگفته پشیمان است …   🇮🇷🎶📻🎙💨✅ https://www.pipeclubiran.com/ انجمن پیپ ایران

جمعه ها، نه این که تعطیل باشد برای من! فقط کرکره ی زندگی را میکشم پایین… دو فنجان قهوه می‌ریزم و بعد با خیالت، می نشینیم روی صندلی های لهستانی کهنه ی روی ایوان و همانطور که خیره شده ایم به دلگیریِ غروب آفتاب، به تو فکر می کنیم و پیپ می کشیم!    

‍ عصرانه دلم گوشه‌ی‌ دنجِ‌ یک کافه‌را میخواهد که فقط من باشم و تو… می‌خواهم در ازدحام سنگین این شهر پُرنگاه، تنها تو را ببینم .. روبه‌رویت بنشینم، تو به من قهوه تعارف کنی ‌و من غرقِ درقهوه‌ی چشمانت طعم خوشِ بودنت را با تمام وجود سربکشم…   🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو

🚗🚌🚲🏍⛵️🚅 دنیا مانند یک کتاب است و کسانی که به سفر نرفته اند، تنها یک صفحه آن را خوانده اند. (سنت آگوستین) 🏕⛺️🏝🛤🛣🏞 https://tripandpipe.com انجمن پیپ و سفر ایران

🚗🚌🚲🏍⛵️🚅     ما با سفر کردن از زندگی فرار نمی کنیم، بلکه سفر به ما کمک می کنه که زندگی رو فراموش نکنیم. (Anonymous)   🏕⛺️🏝🛤🛣🏞     https://tripandpipe.com   انجمن پیپ و سفر ایران

🚗🚌🚲🏍⛵️🚅 مسافرم و تنهایی‌ام را در چمدانم پنهان می‌کنم دارم لباس‌هایم را و خودم را جمع می‌کنم 🏕⛺️🏝🛤🛣🏞 https://tripandpipe.com انجمن پیپ و سفر ایران

🚗🚌🚲🏍⛵️🚅 «کاش دنیا مثل دیواری بود که پشت داشت و می شد رفت پشت آن ایستاد. کاش دنیا در خروجی داشت که می شد از آن بیرون زد و رفت توی حیاط پشتی آن و دراز کشید و خوابید یا در بی خیالی محض دست ها را توی جیب گذاشت و سوت زد یا در تنهایی مطلق

دلتنگی چیز عجیبی است آدم را به خیابان می‌کشد دلتنگم ولی ازش دورم و در خیابانی بالاتر از خانه یار …محو به رفت آمد ها نگاه می کنم همزمان مردم پرچم گردانی دارند قدم زدن گاهی از گریه کردن غم انگیزتر است… خستم ، به خط کشی خیابان نگاه می کنم ، خط کشی ها مثل

ما در انجمن پیپ، آدم‌هایی تنها، اما در میان شلوغی هستیم؛ که در میان قهقهه‌های افرادِ حاضر در جمع می‌نشینیم، ردِ دود را نگاه می‌کنیم، آه می‌کشیم، بغض فرو می‌بریم، درد می‌کشیم و رنجِ تنهاییِ دوران را به دوش می‌کشیم. و دوباره کام می‌گیریم… اما هنوز، قهوه‌ای تلخ ما را روانه‌ی افکاری طولانی و محو