هرکول انجمن پیپ

اکسیژن برای من در هوای پاکِ کوهستان نیست؛ اکسیژن همان دودی‌ ست که در کافه‌ ی همیشگی از پیپ تو بلند می‌شود و من نفسش می‌کشم. 🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

بعد از رفتنت، سیگارها کوچک نشدند، این دنیای من بود که آن‌قدر کوچک شد تا به اندازه‌ی یک مشت خاکستر، در جاسیگاری جا گرفت. 🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

کافه‌چی نگاهی به صندلی خالی روبرویم انداخت و گفت: «باز هم نیامد؟» لبخند تلخی زدم، پیپم را روشن کردم و گفتم: «او همیشه در خیالم نشسته است…» 🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

پیپِ آخر شب، حسن ختامی‌ست بر یک روزِ بی‌تو؛ دودی سفید که در تاریکی اتاق می‌پیچد و تصویری از چشم‌های قهوه‌ای‌ات را می‌سازد که هیچ‌وقت با من مهربان نبودند. 🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

چشم گریان سویت از شام خراب آورده ام خیز، ای لب تشنه از بهر تو آب آورده ام گر بپرسی داغ تو با سینه خواهر چه کرد قامت خم گشته یی بهر جواب آورده ام اربعین حسینی تسلیت باد🖤 🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

فنجانِ تقدیر من پر از چای تلخ است؛ اما همین که خیالت گاهی مثل قند در دل این شب‌ها آب می‌شود، برای حالِ من خوب است. 🇮🇷🎶📻🎙💨✅ وبلاگ روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

چشم‌هایت که قهوه‌ای بود، من عاشق تلخی‌اش بودم. حالا هر فنجان قهوه‌ای که جلوی من بگذارند، انگار تو را توی شیرینی‌اش گم کرده‌ام. امروز توی کافه نشسته بودم، همان میز همیشگی، همان آهنگی که تو گوش می‌دادی. گارسون آمد و گفت «باز هم تنها؟» لبخند زدم و گفتم «نه، ایشان تشریف دارند، فقط دیده نمی‌شوند.»

من و تو مثل دوتا لیوان چای کنار هم، روی سینی کهنه‌ی زندگی بودیم. تو داغِ داغ، من کم‌کم سرد شدم. حالا من مانده‌ام و یک استکان خالی که بوی دارچین می‌دهد اما دستی برای برداشتنش نیست. سیگارم را که روشن می‌کنم، فکر می‌کنم شاید گرمای دودش جای خالی دست‌هایت را پر کند، اما نشد،

چه کسی فکرش را می‌ کرد روزی برسد که جای خالی تو از همین پیپ لعنتی هم واقعی‌تر شود. قبلاً دود که می‌کردم، تو اخم می‌کردی و می‌گفتی «دودش اذیتم می‌کند». حالا هر شب آن‌قدر دود می‌کنم که شاید همان اخم دوباره تکرار شود، اما حیف که هوای خانه را فقط بوی تنباکو پر کرده

امروز از کنار خیابانی رد شدم که پاییز پارسال آنجا دست‌هایت توی جیب من بود. برگ‌های خشک زیر پایم صدا می‌دادند و من با خودم گفتم این صدا چقدر شبیه شکستن قلب من است. رفتم کافه‌ی همیشگی، قهوه‌ام را بدون شکر خوردم، تلخی‌اش را که چشیدم فهمیدم زندگی بدون تو همین مزه را می‌دهد. بعد