روز نوشته ها

من فاڸ قهوه را قبوڸ ندارم عطر قهوه ڪہ بلند می شود قلبم با ضرباڹ دردآورش به مڹ اطمیناڹ می دهد نمی آیی… حالا تعبیر تہ فنجاڹ هرچہ میخواهد باشد… خیالی نیست… تو دیگر رفتہ ای…

وقتی نفهمی کی پیپت را روشن کردی و کی کشیدی و کی خاموشش کردی یعنی یک جای کار می لنگد بدجور

می دانم اگر روزی دیگر پیپ هم نکشم ، از آدمای روزگارم درد میکشم !…    

آدم ها می آیند زندگی می کنند می میرند و می روند… اما…فاجعه ی زندگی تو آن هنگام آغاز می شود که آدمی می رود اما نمی میرد می ماند و نبودنش در بودن تو چنان ته نشین می شود که تو می میری در حالی که زنده ای… و تو مانند فنجان قهوه ای

تلخ هم که بشوی می نوشمت من به قهوه های قجری چشم های تو معتادم…….

روزهایم با خیالِ بودنت شب میشوند و شبهایم با پیپ روشنم روز …

عشق ، داغ داغ می چسبد به دل مثل چای و قهوه سردش خوب نیست

وقتی که نیستی هیچ شکری … در فنجان قهوه ام حل نمی شود …

راستش را بخواهی  از موقعی که رفته ای  هیچ چیز تغییر نکرده است ،  – من هنوز قهوه می خورم   – پیپ میکشم  – پیاده می روم  اما … – تلخ تر  – بیشتر  

حق چو دید آن نور مطلق در حضور آفرید از نور او صد بحر نور آفرینش را جز او مقصود نیست پاک دامن تر زاو موجود نیست میلاد نبی اکرم صلی الله علیه و آله وسلم و امام صادق علیه السلام گرامی باد